|
Formalności Ślubne
Planując zawarcie związku małżeńskiego należy pamiętać o wypełnieniu szeregu formalności. Decydując się na określoną formę ślubu – cywilną lub konkordatową, odwołuje się do określonych przepisów prawnych, które wywołują określone skutki prawne.
Zawarcie ślubu w Urzędzie Stanu Cywilnego (USC) jest formalnym potwierdzeniem zmiany statusu cywilnego dwojga pełnoletnich osób, który wymaga podjęcia szeregu działań. Ślub konkordatowy jest połączeniem ślubu cywilnego z kościelnym i skutkuje cywilnym małżeństwem kanonicznym. Odrębny ślub kościelny jest sakramentem małżeństwa nie uznawanym przez prawo polskie i nie jest prawomocne (w efekcie partnerzy np. nie mogą dziedziczyć po sobie majątków czy rozliczać wspólnego gospodarstwa domowego przed Urzędem Skarbowym).
Ślub cywilny »
Jest prawnym usankcjonowaniem związku małżeńskiego zawieranym w dowolnie wybranym Urzędzie Stanu Cywilnego. Dzień ślubu w asyście urzędnika rezerwuje się najpóźniej na 31 dni przed jego ustaloną datą, w wyjątkowych przypadkach (po złożeniu podania z uzasadnieniem) czas oczekiwania na uroczystość może ulec skróceniu. Miesiące letnie i daty świąteczne, czyli najczęściej oblegane terminy zaślubin, wymagają wcześniejszej rezerwacji.
Do zawarcia związku małżeńskiego może dojść tylko w obecności dwojga, dowolnej płci i stanu, pełnoletnich świadków, którzy w dniu ślubu przedstawiają dowody osobiste na 15 minut przed ceremonią. Sporządzenie aktu małżeństwa następuje zaraz po jego oficjalnym zawarciu. Każdy z małżonków składa oświadczenie o obowiązującym po ślubie nazwisku: jedno z nich może przyjąć nazwisko drugiego, każda z osób może zachować własne lub połączyć swoje nazwisko z nazwiskiem małżonka.
Koszty ślubu
Podczas kompletowania dokumentów wymaganych przez USC, należy liczyć się z opłatami:
- skarbowymi
- za odpisy
- za sporządzenie aktu małżeńskiego
- za wydanie zapewnień i postanowień
- za tłumaczenia przysięgłe
- za podania i decyzje
- za zaświadczenia i załączniki
- uiszczanymi według aktualnie obowiązujących stawek w danym urzędzie i u notariusza.
Ślub konkordatowy »
Jest aktem zawarcia kanonicznego małżeństwa odbywającym się w kościele i mającym skutki cywilno-prawne. Z reguły ślub zawierany jest w jednej z parafii Państwa Młodych, ewentualnie w innym kościele po uzyskaniu zgody z parafii narzeczonych.
Termin ślubu konkordatowego należy rezerwować przynajmniej na pół roku wcześniej. Czas ten wykorzystuje się na dopełnienie wymaganych przez kościół cyklicznych nauk przedmałżeńskich i spotkań w poradni rodzinnej. Po uzyskaniu zaświadczeń o uczestnictwie w naukach, należy je złożyć w kancelarii parafii na trzy miesiące przed planowaną datą ślubu. Wraz z oświadczeniami z Urzędu Stanu Cywilnego i metryką chrztu będą podstawą do spisania protokołu przedślubnego i ogłoszeniu zapowiedzi w kościele. Do powinności Młodej Pary należy również dwukrotna spowiedź (po zapowiedziach i przed ślubem) pisemnie potwierdzona przez księdza. Wymagany jest także obowiązek wyznaczenia dwóch świadków ceremonii, osób pełnoletnich, dowolnej płci i będących wyznawcami religii katolickiej. Świadkowie też zobowiązani są do potwierdzonej pisemnie spowiedzi. Na tydzień przed ślubem narzeczeni i świadkowie podpisują akt ślubu a bezpośrednio przed uroczystością, wszyscy podpisują świadectwo zawarcia małżeństwa przez Młodą Parę.
O fakcie zawarcia małżeństwa, w ciągu najbliższych 5 dni po uroczystości, zawiadamiany jest Urząd Stanu Cywilnego, który sporządza skrócone odpisy aktu ślubu.
Ślub kościelny »
We współczesnej tradycji ślubnej zdarza się zwyczaj brania oddzielnego ślubu kościelnego, jeśli narzeczeni nie decydują się na uroczystość ślubu konkordatowego. Odrębne zaślubiny w kościele nie są jednak uznawane przez polskie prawo, zatem Młodzi zobowiązani są do wzięcia wcześniejszego ślubu w Urzędzie Stanu Cywilnego. Ślub kościelny różni się od ślubu konkordatowego tym, że przed ceremonią w kościele nie podpisują zaświadczenia o zawarciu związku lecz dostarczają skrócony odpis aktu małżeństwa wydany przez USC.
Ślub kościelny mieszany
Możliwe jest zawarcie w kościele związku małżeńskiego osoby wierzącej z osobą niewierzącą. Wówczas za pośrednictwem proboszcza parafii należy ubiegać się o zgodę kurii biskupiej na jego przeprowadzenie. Osoba wierząca zobowiązuje się nadal praktykować wiarę katolicką, zaś niewierząca podpisuje zgodę na wychowanie dzieci według wskazań religii katolickiej.
| 
