|
Prawdziwe Polskie Wesele
Tradycja biesiady weselnej wraz z wpisanymi w nią obrzędami, od najdawniejszych czasów służyła poznaniu się rodzin nowożeńców i ułożeniu między nimi dobrych stosunków. Wesele jako rodzinne i towarzyskie zwieńczenie ceremonii zaślubin jest zazwyczaj wspominane i komentowane na długo po jego zakończeniu. By było udane, warto nadać mu zaplanowany przebieg.
Scenariusz uroczystości weselnych ,w którym planuje się kolejność i czas trwania poszczególnych momentów przyjęcia, jest nieocenioną pomocą w precyzyjnym przygotowaniu uroczystości , zarówno dla Młodej Pary i ich gości, jak i dostawców usług.
Zależnie od formy zawieranego wcześniej ślubu (kościelnego lub cywilnego) współczesna organizacja przyjęć może przybierać następujące postaci :
- kilkugodzinnego obiadu lub kolacji w gronie rodziny i znajomych
- kilkugodzinnego obiadu z rodzicami i wieczornej zabawy w gronie przyjaciół
- popołudniowego lub wieczornego przyjęcia w szerokim gronie rodzinnym i znajomymi, trwającego do północy lub rana.
W zależności od przyjętej konwencji, budżetu i pory dnia, wesele może być wystawnym obiadem lub kolacją, uroczystym spotkaniem za szwedzkim stołem lub siadanym bankietem. Tłem dla biesiady może stać się dom weselny, restauracja, hotelowa sala balowa a nawet wynajęte sale pałacu.
Wesele odbywające się tradycyjnie bezpośrednio po uroczystościach ślubnych otwiera oficjalne powitanie Młodej Pary.
Powitanie chlebem i solą »
Na miejsce przyjęcia weselnego nowożeńcy przybywają jako ostatni. Przy wejściu do lokalu lub pośrodku sali oczekiwani są przez rodziców i gości. Na wsiach tradycyjne przywitanie Młodych umilają muzykanci wygrywający marsza weselnego. Odbywa się rytuał powitania : matki Państwa Młodych podają im chleb i sól wypowiadając formułę: „Co wybierasz, chleb, sól czy Pana Młodego? Panna Młoda odpowiada: „Wybieram chleb, sól i Pana Młodego, by zarabiał na niego” i wraz z mężem całują chleb i częstują się jego kawałkami maczanymi w soli. Następnie przechylają podane im dwa kieliszki, jeden z wodą a drugi z wódką, któremu z nich trafi się alkohol pisane jest dyrygowanie w związku. Puste kieliszki Młodzi rzucają za siebie, tak by je potłuc na dobrą wróżbę wspólnego życia. Jeśli obrzęd ten odbywa się przed wejściem do lokalu, zaraz po oficjalnym powitaniu zapobiegliwa Panna Młoda prosi męża o przeniesienie jej na rękach przez próg, zapewniając tym sobie lekkie i pomyślne życie u jego boku.
Toasty »
Nieodzownym elementem zaślubin i przyjęcia weselnego są toasty. Wznoszenie toastów jest okazją do powitania gości, prezentacji obecnych na przyjęciu osób, wyrażenia życzeń oraz wyśmienitą zabawą, jeśli przemówienia nie są zbyt długie i przyjmują w swej formie anegdotę lub dowcip. Pierwszy toast spełniany jest tuż po ślubie cywilnym w urzędzie, drugi – powitalny, po przybyciu na salę weselną. Wznoszone przez ojca Panny Młodej, uczczone są przez wszystkich obecnych wypiciem szampana na stojąco. Kolejne toasty spełnia ojciec Pana Młodego, świadek, wreszcie Pan Młody, dziękując gościom za uświetnienie swą obecnością wesela, otrzymane życzenia i ewentualnie prezenty. Toasty jako niezwykle miły gest personalizujący zgromadzonych weselników powinny być wznoszone winem. Wygłaszane oficjalnie przy stole zwykło się spełniać na stojąco, ku siedzącym nowożeńcom. Wygłaszanie toastów przez gości odbywa się podczas biesiadowania lub w przerwach muzycznych, zwyczajowo zawiaduje nimi wodzirej lub lider zespołu muzycznego, mogą też być sygnalizowane przez gościa delikatnym uderzeniem łyżeczki o kieliszek. W takiej sytuacji, po zwróceniu uwagi zgromadzonych, wstaje tylko mówca. Ostatni oficjalny toast ma miejsce po deserze, wygłasza go ojciec Pana Młodego dziękując za zorganizowanie udanego przyjęcia oraz przygotowanie wyśmienitego poczęstunku. W tradycji wznoszenia toastów mile widziane jest ich wcześniejsze przygotowanie a w kulminacyjnym momencie, dopuszczane jest dyskretne podpieranie się napisanym tekstem lub przytaczanym cytatem. Po skończonym obiedzie lub kolacji nastaje czas zabawy i zaplanowanych na wieczór atrakcji.
Pierwszy taniec »
Zabawę weselną oficjalnie rozpoczyna wspólny taniec nowożeńców, którzy zostają zaproszeni na parkiet przez wodzireja bądź zespół weselny. Pierwszy taniec według zwyczaju jest symbolem konsumpcji związku a Panna Młoda przyjmując zaproszenie od Pana Młodego, przyjmuje go na resztę życia. Utrwalony na zdjęciach czy filmie, jest doskonałą pamiątką do wspomnień, dobrze jest go zatem zaplanować. Istotny jest wybór muzyki i dopasowanie do niej tanecznych kroków, stawianych przez Młodych - na dobrą wróżbę z pewnością i bez pomyłek. Magiczny pierwszy taniec w otoczeniu przyglądających się gości zakończony jest brawami i wiwatami na cześć nowożeńców.
Zabawa weselna i oczepiny »
Rozpoczynający zabawę weselną pierwszy taniec Państwa Młodych jest oficjalnym zaproszeniem do tańca zgromadzonych gości. Tradycyjnie do kolejnych tańców Pan Młody zaprasza matkę, teściową oraz pozostałe panie a Panna Młoda tańczy z ojcem, teściem i biesiadnikami płci męskiej. Od tego momentu, z przerwami na spotkania u stołu, praktycznie do końca wesela odbywa się nieustająca zabawa weselników, urozmaicana konkursami i innymi atrakcjami.
Kulminacyjnym momentem zabaw są oczepiny. Symboliczne przejście niezamężnej dziewczyny w stan małżeński tradycyjnie odbywał się o północy rytuałem obcięcia warkocza i nałożenia jej na głowę małżeńskiego czepca. Obrzęd wywodzący się z epoki staropolskiej, głęboko zakorzeniony w świadomości weselników, kultywowany jest nadal, choć praktykowany w znacznie okrojonej formie. Dawny i współczesny zwyczaj oczepin łączą jednak związane z nim emocje. Młoda Para symbolicznie żegna się z atrybutami utraconego wolnego stanu: welonem i muszką, przekazując je losowo wybranym szczęśliwcom. Zwyczaj ten odbywa się przy zgromadzonych gościach wolnego stanu, którzy pląsając w rytm muzyki, w momencie rzucania atrybutów stosownie do przeznaczonych im ról, chwytają je wraz z wróżbą rychłego ożenku. Odtąd tworzą drugą „Młodą Parę” i przy wtórze muzyki i przyśpiewek tańczą wspólny taniec.
Zabawy weselne stanowiące urozmaicenie przyjęcia powinny być uprzednio starannie zaplanowane, by zapewniały gościom przyjemną rozrywkę, były atrakcyjne, eleganckie i nie krepujące w proponowanej formie. Koordynację zabaw powinien zapewnić wodzirej, który w czytelny sposób proponuje ich przebieg, zaś występ własny okrasza dowcipem podtrzymując zainteresowanie gości.
Najbardziej popularnymi zabawami są: kareta, pociąg, kuszenie i zabawa z krzesłami. Oprócz tradycyjnych zabaw oferuje się gościom różnorodne niespodzianki lub specjalnie przygotowane tematyczne show, występy profesjonalnych artystów lub pokazy fajerwerków. Lista wykorzystywanych w zabawie atrakcji jest długa a ich realizacja zależna jest od upodobań i możliwości organizatorów. Zabawy weselne, tym bardziej te zręcznościowe, nierzadko okazują się być przyczynkiem do wyzwolenia serdecznego śmiechu wśród obserwujących je gości a na pewno są chwilą oczekiwanego odprężenia.
Podziękowania dla rodziców »
Ważnym elementem każdego wesela są podziękowania dla rodziców. Ten miły i wzruszający moment w zależności od przyjętego zwyczaju, może odbyć się przed lub po oczepinach. Młodzi małżonkowie wygłaszają przemówienie dając wyraz swej wdzięczności rodzicom za podjęty przez nich trud wychowania, okazywaną miłość i wsparcie oraz pomoc w przygotowaniu ceremonii. Rodzicom wręczane są kwiaty i prezenty, na koniec dedykowany jest wybrany utwór muzyczny, w takt którego tańczą wszyscy goście. Po skończonej zabawie wszyscy weselnicy udają się na spoczynek, by następnego dnia mieć siłę do zabawy na poprawinach.
Poprawiny »
Kres szampańskiej zabawy weselnej wieńczą poprawiny. W przeszłości uważano, że dodatkowe uroczystości zwiększały szansę nowożeńców na wspólne szczęśliwe życie. W zależności od regionu czas poprawin rozciągał się nawet do kilku dni. Obecnie zakończenie głównych obrzędów wesela odbywa się przed południem, wówczas przyjmuje postać późnego śniadania lub goście zapraszani są na obiad lub kolację. W ponownym przyjęciu uczestniczą najbliższe rodziny i wybrani, najczęściej przyjezdni goście, którzy biesiadują za stołem dzieląc się wrażeniami minionej uroczystości.
| 
